در گاروآ بولائی[۱]، منطقه ای روستايی در شرق كامرون، زنان و مردان برای مشورت گرد هم می آیند تا با همکاری یکدیگر، مقداری از بار تربیت و مراقبت از کودکان را که برعهدهي زنان است، کاهش دهند. در كمبريج ماساچوست، دانشگاهيان جمع می شوند تا دربارهی موضوع «حركت از بی نظمی به نظم: فهم نقش بشر و تقدير» تبادل نظر کنند. مردم جزيرهی گودیناف[۲]، واقع در پاپوآ گينهی نو، يك ارابهی گل زده را كه حامل كتاب قانون جديدی است، تا دهكده همراهی می كنند و آن را با نهايت احترام همراه با آوازهای شادمانه به داخل دهكده می برند. در پنج گينی[۳] هندوستان، پسران جوان در يك مؤسسۀ محلّی توسعۀ پايدار، درس هایی درباره روش كشت و نگهداری نهال های جوان می آموزند. در بريتيش كلمبيا در كشور كانادا، گروهی از جوانان در سالن اجتماعات یک مدرسه رقصی راجع به عواقب فاجعه بار نژادپرستی برای بچه ها اجرا می كنند. در كلمبيا واقع در امريكای جنوبی، يك گروه رقص و موسيقی در فضای باز، با اجرای یکی از آهنگهای سنّتی لاتین به همراه شعری دربارۀ وحدت نوع بشر، مخاطبین خود را محظوظ می نمایند. تيمی متشكل از پزشكان متخصص انگليسی همراه با تعدادی از پزشکان یک بیمارستان در بلغارستان تلاش می كنند به درمانگران محلّی آموزش بدهند. اين مردم به احتمال بسيار قوی هرگز با يكديگر ملاقات نكرده اند، اما با این حال ديدگاه واحدی دربارۀ جهان و آيندۀ آن و نيز نقش خودشان در ساختن اين آينده دارند. همۀ آنان اعضای جامعۀ بين المللی بهائی هستند.

جامعۀ بهائی كه از پيروان آئين بهائی در سراسر كرۀ زمین تشكيل شده است، اكنون به ۵ ميليون نفر بالغ می شود. این افراد نمايندهی ٢١١٢ گروه قومی و قبيله ای هستند و در بيش از ۱۱۶۰۰۰ محل در ۱۸۸كشور مستقل و ۴۵ مملكت غير مستقل یا بخش های برون مرزی زندگی می كنند. آنچه روزگاری از سوی بعضی اشخاص به عنوان يك فرقۀ كوچك مجهول تلقی می شد، امروز توسط دائره المعارف بريتانيكا به عنوان دينی مستقل شناخته میشود كه از لحاظ گسترش جغرافيايی در جهان مقام دوم را پس از مسيحيت احراز كرده است. عضويت آن تمام مرزهای طبقاتی و نژادی را زير پا می گذارد و امور خود را از طريق تشكيل هيأت های منتخب محلّی و ملّی به نام محافل روحانی اداره می كند. مركز جهانی و مقر شورای جهانی این آئین كه بيت العدل اعظم ناميده می شود، در شهر حيفا، از شهرهای اسرائيل، قرار دارد.

جامعۀ جهانی بهائی به احتمال قريب به يقين متنوع ترين و وسيعترين جامعۀ روی زمين است و در عین حال يكی از متّحدترين سازمانهای جهانی محسوب می شود و شايد اين ويژگی مهمترين و قابل توجه ترين خصيصۀ آن باشد.

مردمی که در سراسر دنیا به دین بهائی اقبال نموده اند، به تمام پیشینه های دینی تعلق دارند: بودايی، مسيحی، هندو، جينی[۴]، يهودی، مسلمان، سيك، زرتشتی، آنيميست، و بي دين. با وجود این پیشینه های متنوع، همهی بهائیان دارای مجموعهی مشتركی از کتب آسمانی هستند، از احكام دينی واحدی پیروی می کنند، و از یک نظام اداری بين المللی واحد كسب هدايت می نمایند. احساس اتّحاد ميان ايشان فراتر از یک سری اصول اعتقادی مشترک است. اين احساس از طريق تعهّد وفادارانۀ آنها به اجرای برنامه ای جهانی برای ترقی اخلاقی، روحانی و اجتماعی، شامل مجموعه ای از عالی ترین آرمانهای تمدن، ابراز می شود.

حصول تساوی بين زن و مرد، پايان بخشيدن به اختلافات نژادی و قومی، ترویج عدالت اقتصادی برای تمام مردم، تضمين دسترسی همگان به آموزش مناسب از اهداف اساسی اين جامعه است. جامعۀ بهائی از هر نوع خرافاتی دوری می كند، بر اهميت تحری آزادانه حقيقت برای كشف حقائق علمی و دينی تأكيد می نمايد و پيروانش را ترغيب می كند تا برای دستيابی به عالی ترين معيارهای اخلاقی تلاش كنند. تأسيس صلح جهانی و استقرار يك جامعهی متّحد و مشترك المنافع جهانی همواره از مهمترين اهداف اين دين بوده و خواهند بود.

مراجع:

[١] Garoua Boulai
[٢] Goodenough
[٣] Panchgani
[۴] Jain