از ديدگاه ديانت بهائی، هدف از زندگی انسان در كرۀ خاک آن است كه هر فرد استعدادهای روحانی و اخلاقی خود را که حقیقت وجوديش محسوب می شود، پرورش دهد. حضرت بهاءالله «انسان را بمثابه معدن که دارای احجار کريمه است» [۱] تشبیه می فرمايند. فقط با اقبال به خداوند است که اين «احجار كريمه» يا استعدادها می توانند استخراج شوند يا پرورش يابند. اما با اين كه فرد انسان، خود، مسئول انجام این وظیفه دشوار است، نوع بشر پيوسته در این مسیر از هدايت پروردگار مهربان برخوردار بوده تا راه انجام اين مسئوليت را به او بیاموزد. به اين ترتيب، در دیانت بهائی، مفاهیم مربوط به طبيعت انسان و روح، و همچنين ديدگاه های مربوط به هدف حيات و حيات پس از مرگ، اساساً مثبتند.

بهائيان معتقدند كه تنها یک خدا وجود دارد، خدایی يگانه كه خالق جهان است. خداوند در طول تاريخ از طریق سلسلۀ پيامبران آسمانی، يعنی مؤسسين اديان بزرگ، خود را برای بشريت ظاهر ساخته است. اين پيامبران عبارتند از حضرت ابراهيم، كريشنا، زرتشت، موسی، بودا، مسیح و محمّد. ظهور پیاپی مربّيان الهی نشان دهندۀ يگانه نقشۀ الهی در طول تاريخ است که هدف از آن آشنا ساختن نوع انسان با خالقش و پرورش قابليت های روحانی، فكری و اخلاقی او است. هدف از این نقشه پرورش استعدادهای اصیل ذاتی در هر فرد انسان و مهیا کردن مسیر برای تأسیس یک تمدن مترقی جهانی است. بهائیان معتقدند خداوند اراده خود را برای بشر کنونی حدود يكصد و پنجاه سال پیش توسط حضرت بهاءالله، جدیدترین پیامبر از سلسله پیامبران الهی، ظاهر ساخته است.

مراجع:

[۱] دريای دانش صفحه ۱۲

مفهوم خدا در دیانت بهائی